PILASTER - element dekoracyjny mający swoje źródło w architekturze antycznej. Ustawiony przy ścianie lub częściowo wtopiony w nią, ma postać płaskiego pionowego pasa, filaru nieco wystającego przed lico ściany. Pilaster pokryty jest żłobkowaniem i składa się z głowicy, trzonu (gładki lub kanelowany), bazy oraz cokołu. Rozróżniamy pilastry łukowe, narożne, wiązane gdy ich bazy łączą się ze sobą.
Joseph Beuys, charyzmatyczny i niekonwencjonalny, zawsze w charakterystycznym kapeluszu, najbardziej wpływowy artysta XX wiecznej sztuki. Przyszedł na świat w niemieckim mieście Krefeld 12 maja 1921 roku. Człowiek orkiestra; pedagog i teoretyk sztuki, rzeźbiarz, performer, grafik, artysta instalacji przestrzennych, zaangażowany politycznie. W młodości zafascynowany był techniką i biologią. Dał temu wyraz w studiach medycznych, przerwane przez działania II wojny światowej, podczas której został wcielony do Hitlerjugend i Lutfwaffe. Podczas misji wojennej w 1944 roku, jako pilot myśliwca, jego samolot zostaje zestrzelony na Krymie. Beuys przeżywa wypadek doznając urazu kończyn, wstrząsu mózgu oraz złamania podstawy czaszki. Krąży legenda, mówiąca o tym, że jego kapelusz miał ukryć ślady po tym bolesnym wydarzeniu. Został odnaleziony w śniegu przez miejscowych Tatarów, którzy smarowali jego ciało łojem zwierzęcym, aby podnieść temperaturę ciała, a następnie na kilkadziesiąt godzin zawijali go w koc filcowy. Wrogowie, których miał zgładzić, uratowali mu życie. To wydarzenie miało kolosalny wydźwięk w jego twórczości. Łój i filc były głównymi materiałami, z którzych Beuys tworzył ale uważał także iż mają one właściwości lecznicze. Na zdjęciu można zobaczyć jego filcowy garnitur, obecnie znajdujący się w Museum of Modern Art w Nowym Jorku.
Dzieła Beuysa bez przygotowania bardzo ciężko zrozumieć. Należy odbierać je w kontekście jego doświadczeń życiowych czyli zgodnie z jednym z założeń grupy Fluxus , którego był członkiem, "życie człowieka - problemem sztuki".
Wedle zdania Beuysa jego obiekty i materiały, mają pobudzać publiczność do dyskusji. Szczególnie zafascynował go tłuszcz ze względu na swoją elastyczność w zależności od temperatury. Ujawnia się tutaj jeden z kontekstów jego wypadku.
Powyżej na zdjęciu widzimy rzeźbę pt.: "Krzesło z tłuszczem", 1964 r. Tak jak ciepło modyfikuje różne materie, tak podobnie w społeczeństwie, ciepło międzyludzkie zmienia zachowania ludzi. Zimno za pomocą ruchu przemienia się w ciepło.
Powyższa instalacja przestrzenna, The Pack, 1964r., również odnosi się do jego wypadku na Krymie. Na fotografii widzimy 24 pary sanek zaprzęgnięte do minibusa VW. Każde sanki mają: koc filcowy - ciepło, schronienie, tłuszcz zwierzęcy - pożywienie, energia, latarkę - nawigacja i orientacja w terenie. Przeciwstawienie współczesnej technologii wobec prymitywnego środka przemieszczania się, tworzy komentarz do relacji między współczesnymi wynalazkami techniki, a podstawowymi potrzebami człowieka, które podkreślone są w wyposażeniu sanek.
W 1958 r. Beuys wziął udział w międzynarodowym konkursie na pomnik KL Auschwitz-Birkenau ale jego projekt nie uzyskał poparcia- "był zbyt odrażający"., a może zbyt prawdziwy, tak jak sam obóz - tłuszcz, obcięte paznokcie i włosy, rzeczy osobiste i ten odrażający smród.
Performance zatytułowany "I like Amercia and America likes me" z 1974 r., w którym przeciwny wojnie Ameryki z Wietnamem, pojednał się z nią poprzez rytualne przebywanie przez trzy dni w klatce z dzikim kojotem - ważnym symbolem dla Indian, rdzennych mieszkańców Ameryki.
Pozostałe ważne artystyczne wydarzenia Josepha Beuysa:
W jaki sposób wyjaśnić obrazy martwemu królikowi z 1965 r.
Mecz bokserski na rzecz bezpośredniej demokracji z 1972 r.
Akcja, "7000 dębów", Kassel z 1982 r.
Bardzo polecam książkę autorki Anne D`Alleva "Jak studiować historię sztuki". W książce znajdziemy bardzo cenne rady, np. jak przygotować się do egzaminu ustnego, na którym mamy omówić rzeźbę pokazaną na slajdzie, metody analizy dzieła sztuki formalnej i kontekstualnej oraz co ważne jak napisać krótki esej, analizę dzieła, co przydaje się już w pracy np. dziennikarza.
Kolejną pozycją, którą gorąco polecam jest książka "Metody i teorie historii sztuki" również autorstwa Anne D`Alleva.
Książki, które powinna znać osoba interesująca się historią sztuki:
1. "O sztuce" Gombrich E.H.
Najsłynniejsza i najpopularniejsza książka o sztuce, wydana na świecie w łącznym nakładzie ponad 7 milionów egzemplarzy i przetłumaczona na ponad 30 języków
O sztuce jest najpopularniejszą na świecie i niezwykle cenioną książką poświęconą zagadnieniom sztuki. Trudno znaleźć dzieło, które równie dobrze wprowadzałoby do tego tematu, poczynając od malarstwa jaskiniowego, a kończąc na eksperymentalnej sztuce współczesnej. Wszyscy jego czytelnicy uważają Gombricha za prawdziwego mistrza, który łączy wiedzę i mądrość z niepowtarzalnym darem przekazywania wielkiej miłości do opisywanych przez siebie dzieł sztuki.
Książka ta zawdzięcza swoją popularność szczerości i prostocie przekazu, a także doskonałemu stylowi pisarskiemu autora. Jak mówi on sam, jego celem było "wprowadzenie jasnego porządku w bogactwo nazwisk, okresów i stylów, które zapełniają strony dzieł bardziej ambitnych", i pokazanie dziejów sztuki jako procesu nieustannego splatania się i przeobrażania tradycji, który sprawia, iż każde dzieło odwołuje się do przeszłości, a jednocześnie wytycza przyszłość, jako żywego łańcucha, który łączy nasze czasy z epoką piramid.
Ta edycja oparta jest na szesnastym (!) wydaniu brytyjskim, poprawionym, poszerzonym i wzbogaconym o nowe opracowanie graficzne [źródło: Rebis]
2. "Sztuka cenniejsza niż złoto" Białostocki Jan
Kolejne wydanie dzieła, cieszącego się zasłużoną renomą u polskiego odbiorcy, adresowanego do szerokiego kręgu miłośników sztuki.
Książka ta to opowieść o historii sztuki europejskiej, od wczesnego średniowiecza do połowy XX wieku. Ukazuje ona najważniejsze style, dzieła i artystów na przestrzeni tego okresu. Napisana przystępnie i barwnie zjednuje sobie czytelnika nie tylko wnikliwym ujęciem problemów dotyczących sztuki, ale też pięknem literackiego stylu.
Obecne wydanie zawiera nowy materiał ilustracyjny, składający się z oryginalnych, kolorowych zdjęć dzieł sztuki. Pomimo wielu lat, jakie upłynęły od jej pierwszego wydania, książka nie straciła swojej aktualności, ponieważ jak napisała w słowie wstępnym do obecnego wydania prof. Maria Poprzęcka: czerpiemy z niej nie tylko głęboką wiedzę, ale i głębokie wzruszenie. I chyba temu ta książka zawdzięcza swą nie mijającą wartość. [źródło: PWN]
Elod Beregszaszi mistrz papierkowej roboty ale niedosłownie; tnie, rzeźbi wycina w papierze. Bardzo precyzyjnie tworzy trójwymiarowe labirynty, architekturę, twarze. Wysoki poziom szczegółowości jego pracy jest niesamowity i tworzy kolosalne wrażenie.
Piotr Dumała (ur. 9 lipca 1956 w Warszawie) – polski reżyser, scenarzysta, pisarz, rysownik, grafik, prozaik i autor oprawy plastycznej filmów animowanych.Przez wiele lat związany ze Studiem Filmowym Se-ma-for w Łodzi i Studiem Miniatur Filmowych w Warszawie. Jest jednym z najbardziej znanych i cenionych na świecie polskich twórców filmu animowanego.
Debiutował w Se-ma-forze filmem Lykantropia (1981). Następne filmy ukazały wspaniałe efekty zastosowanych przez niego technik animacyjnych. Najbardziej oryginalna z nich polegała na ryciu i zamalowywaniu rysunków wykonywanych na gipsowych płytach. Każdy jego kolejny film w Se-ma-forze był wydarzeniem: Czarny Kapturek (1983), Latające włosy (1984), Nerwowe życie kosmosu (1986), Wolność nogi (1988), Seria absurdów (1993). Pomysły filmów Dumały krążyły wokół sennych marzeń i wizji. Jego szczytowym osiągnięciem w Se-ma-forze był film Ściany (1987), zaliczany obok Tanga Rybczyńskiego i Fotela Daniela Szczechury do najważniejszych filmów tego studia.
[źródło wikipedia]
Piotr Dumała o swojej technice animacji - warte wysłuchania i docenienia :)
Zachęcam bardzo gorąco do obejrzenia animacji "Latające włosy" - proszę wziąc pod uwagę technikę czyli wyskrobywanie, przecieraniu rysunków w płycie gipsowej zamalowanej na czarno. Zwróćcie uwagę na miękkie przejścia między sekwencjami. Jestem pod wielkim wrażeniem.
"Latające włosy" - enigmatyczna opowieść o "deszczu włosów", które niosą zniszczenie lecz przed nią, parę zakochanych, chroni parasol.
